To ty jedziesz, Perunie? Ty to śmigasz na chmurze? Błyski pociskasz przodem, drogi na przełaj wiadome, cztery wiatry, cztery źrebce młode, smagasz czerwonym gromem. A popędzaj! a goń! a dogoń! kogo w chmurach deszczami gnasz! Z garści wydrę ci włócznię-ogień.
Słuchaj dzieweczko! Ona nie słucha... To dzień biały, to miasteczko..." Nie ma miasteczka, nie ma żywego ducha, po gruzach biega naga, ruda Ryfka, trzynastoletnie dziecko. Przejeżdżali grubi Niemcy w grubym tanku. (Uciekaj, uciekaj Ryfka!) "Mama pod gruzami, tata w Majdanku..." Roześmiała się, zakręciła się, znikła. I przejeżdżał znajomy, dobry łyk z Lubartowa: "Masz, Ryfka, bułkę, żebyś była zdrowa..." Wzięła, ugryzła, zaświeciła zębami: "Ja zaniosę tacie i mamie." Przejeżdżał chłop, rzucił grosik, przejeżdżała baba, też dała cosik, przejeżdżało dużo, dużo luda, każdy się dziwił, że goła i ruda. I przejeżdżał bolejący Pan Jezus, SS-mani go wiedli na męki, postawili ich oboje pod miedzą, potem wzięli karabiny do ręki. "Słuchaj, Jezu, słuchaj, Ryfka, sie Juden, za koronę cierniową, za te włosy rude, za to, żeście nadzy, za to, żeśmy winni, obojeście umrzeć powinni." I ozwało się Alleluja w Galilei, i oboje anieleli po kolei, potem salwa rozległa się głucha... "Słuchaj, dzieweczko!...Ona nie słucha...
Do ballady "Romantyczność" Adama Mickiewicza nawiązuje utwór "Ballady i romanse" Władysława Broniewskiego. Poeci wykorzystali w swoich dziełach aluzję literacką, która jest podstawą kompozycyjną obu ballad. Wiersz Mickiewicza jest balladą programową, manifestem romantyków polskich.

Wiadomości wstępne Władysław Broniewski napisał wiersz Ballady i romanse w reakcji na największą zagładę ludzkości, jaką była II wojna światowa. Poeta nie mógł zrozumieć, jakie procesy doprowadziły do takiego upadku cywilizacji i człowieka, który zezwolił i przeprowadził zagładę milionów niewinnych ludzi. Tym wierszem ogłaszał, że zaczęła się epoka powojenna tak samo, jak ponad sto lat wcześniej, dokładnie w 1822 roku Adam Mickiewicz, opublikowawszy tom Ballady i romanse rozpoczął w Polsce epokę romantyzmu. Poprzez literackie nawiązanie chciał zasugerować narodziny całkowicie nowej epoki w dziejach polskiej kultury. Liryk Broniewskiego został opublikowany w tomiku z 1945 roku, zatytułowanym Drzewo rozpaczające. Interpretacja Trzecioosobowy podmiot liryczny, pełniący w wierszu funkcję obserwatora wydarzeń, opowiada o Ryfce, trzynastoletniej rudej Żydówce, która biega nago po gruzach miasteczka. Początek wiersza jest cytatem z utworu stanowiącego formalny początek romantyzmu w Polsce. Tak samo rozpoczyna się ballada Romantyczność Adama Mickiewicza. W przeciwieństwie jednak do polskiego wieszcza – bohaterka liryku Broniewskiego nie słucha innych ludzi nie dlatego, że posiada dar porozumiewania się z duchami. Ryfka nie słucha, ponieważ ocalała z traumy wojny, która pochłonęła jej rodziców, pozostawiając trzynastoletnie, przerażone i zapewne cierpiące na jakiś rodzaj choroby psychicznej dziecko, samemu sobie: "Słuchaj, dzieweczko! Ona nie słucha... To dzień biały, to miasteczko..." Nie ma miasteczka, nie ma żywego ducha, po gruzach biega naga, ruda Ryfka, trzynastoletnie dziecko. (…) Dziewczynka śmieje się, kręci w kółko, nie zważa na ostrzeżenia obserwujących ją ludzi (Przejeżdżali grubi Niemcy w grubym tanku. / (Uciekaj, uciekaj, Ryfka!) / "Mama pod gruzami, tata w Majdanku..." / Roześmiała się, zakręciła się, znikła), biega po gruzach. Stoi samotnie pośrodku ruin miasteczka, w którym spędziła dzieciństwo, dorastając w domu pełnym rodzinnego ciepła. Ulega pewnego rodzaju urojeniom, zachowuje się nielogicznie, ma słaby kontakt z rzeczywistością. Pomimo straty rodziców - "Mama pod gruzami, tata w Majdanku..." - nadal ich szuka, nie dopuszczając do siebie myśli o swoim położeniu i nie zdając sobie sprawy z powagi sytuacji. Dostawszy od znajomego z Lubartowa bułkę, radośnie postanawia zanieść ją tacie i mamie. Te słowa dowodzą, iż Ryfka woli nie przyjmować do swojej świadomości myśli, że jej rodzice nie żyją. Widać, że postanowiła zepchnąć tą wiadomość w najdalsze pokłady umysłu. Ciekawostką jest fakt, iż – tak samo jak w Romantyczności Mickiewicza – w Balladach i romansach Broniewski postawił prosty lud w opozycji do wszystkiego, co złe. Mieszkańcy zrujnowanego miasteczka nie drwią z Ryfki, przeciwnie – starają się jej pomóc mimo iż zdają sobie sprawę z jej dziwnego, odmiennego stanu świadomości: Przejeżdżał chłop, rzucił grosik, przejeżdżała baba, też dała cosik, przejeżdżało dużo, dużo luda. każdy się dziwił, że goła i ruda. Z drugiej jednak strony oferowana pomoc jest tylko próba zagłuszenia wyrzutów sumienia, obudzonych widokiem nagiej, opuszczonej, biegającej samotnie po ruinach miasta małej dziewczynki. Przecież nikt nie okrywa Ryfki swoim płaszczem, nikt nie zabiera jej do domu, nikt się nawet nie zapyta, czy potrzebuje pomocy. Wszystkie te wyrazy „dobroci” są tylko powierzchowne, fałszywe… Dziewczynka jest symbolem dziecięcej niewinności, która była jej cechą, ale także charakteryzowała wszystkich, którzy przeżyli wojnę, a którzy po jej zakończeniu woleli zbudować wokół siebie mur, który odgradzał ich od wspomnień doświadczonej traumy, ale jednocześnie sprawiał, że byli postrzegani jako osoby chore umysłowo. Ryfka czuje się bezpiecznie w swoim świecie. Jej rodzice nadal żyją, zaniesie im bułkę... Kolejnym ważnym, symbolicznym bohaterem wiersza jest jedyny przyjaciel i towarzysz Ryfki – bolejący Jezus – także znak niewinności, czystości, ale także zasłużonego męczeństwa oraz niezawinionej zagłady Żydów, którego w piątej strofce na mękę prowadzą SS- mani:I przejeżdżał bolejący Pan Jezus, SS-mani go wiedli na męki, postawili ich oboje pod miedzą, potem wzięli karabiny do ręki. Ryfka i Jezus, ukazani jako ofiary ideologii antysemityzmu, giną przez rozstrzelanie w przedostatniej zwrotce. Są razem do końca. Przed śmiercią słyszą absurdalne usprawiedliwienia katów, że sami są sobie winni, ponieważ są Żydami i mają rude włosy: strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 -

Niebo będzie jak żeńskie imię, jak te oczy znajome, niedobre. Niebo runie na mnie rozpaczą, październikiem maj sie zamroczy, ale słodko, okrutnie popatrzą. i zwyciężą mnie znów te oczy. Ja już wiem, że nic nie pomoże. Bolą słowa majowe, wonne. U stóp gniewnych jak psy się położą. Utwór „Ballady i romanse” pochodzi z tomu Drzewo rozpaczające z roku 1945. Na poziomie tytułu nawiązuje do tomu poetyckiego Adama Mickiewicza Ballady i romanse. Z jednej strony, dzieło Broniewskiego jest poetycką wariacją na temat utworu romantycznego wieszcza, z drugiej – wykorzystanie akurat tego tytułu ma na celu zwrócenie uwagi na nastanie swoistej nowej epoki. Tak jak tom Mickiewicza zapowiadał nadejście kolejnego okresu literackiego, tak okropieństwa wojny według poety można uznać za początek nowego – dramatycznego – etapu w historii ludzkości. Utwór jest odpowiedzią poety na okrucieństwo, które stworzyło nową – przerażającą – rzeczywistość. Wiersz rozpoczyna się cytatem z utworu Mickiewicza Romantyczność, który uznano za manifest pokoleniowy. U Broniewskiego dzieweczką jest Ryfka, Żydówka. Dziewczynka nie ma domu, jest naga, straciła rodziców: „Słu­chaj, dzie­wecz­ko! Ona nie słu­cha…To dzien bia­ły, to mia­stecz­ko…”Nie ma mia­stecz­ka, nie ma ży­we­go du­cha,po gru­zach bie­ga naga, ruda Ryf­ka,trzy­na­sto­let­nie dziec­ko. Jej historię opowiada pozornie obiektywny wszechwiedzący podmiot liryczny w trzeciej osobie. Dziewczyna jest szalona, podobnie jak bohaterka utworu romantycznego, jednakże jej szaleństwo jest wynikiem okropieństw wojny i trudnej sytuacji, w jakiej się znalazła (straciła dom i rodziców, nie ma jedzenia, jest naga). Dziewczynka dziwnie się zachowuje. Skacze, biega, śmieje się, nie zwraca na nikogo uwagi, nie zachowuje się racjonalnie. Nie postępuje ponadto zgodnie z instynktem samozachowawczym. Powinna uciekać na widok Niemców, tymczasem radośnie śpiewa piosenkę o swoich zmarłych rodzicach: Przejeżdżali grubi Niemcy w grubym tanku. (Uciekaj, uciekaj Ryfka!) „Mama pod gruzami, tata w Majdanku…” Roześmiała się, zakręciła się, znikła. W dalszej części utworu Ryfka postanawia zanieść otrzymany chleb rodzicom. Bohaterka liryczna popada ze stanów apatii w nadmierną pobudliwość. Prości ludzie zachowują się podobnie jak lud w utworze romantycznego wieszcza. Widzą szaleństwo dziewczynki, jednak nie krytykują jej. Próbują zrozumieć jej zachowanie, udzielają pomocy: Przejeżdżał chłop, rzucił grosik, przejeżdżała baba, też dała cosik, W utworze odwołano się do symboliki biblijnej. Oto obok Ryfki przejeżdża Jezus, który boleje nad losem jej oraz wielu innych Żydów. Wraz z dziewczyną Boży Syn zostaje pojmany przez Niemców. Niemcy zostali w wierszu ukazani jako naród bezduszny, bezlitosny, zdający sobie sprawę ze swoich przewinień. Chuda i naga Ryfka została zestawiona z grubymi Niemcami. Użycie tego epitetu stanowi bardzo wymowny kontrast. Broniewski nie znajduje nawet jednego słowa na wytłumaczenie ich postawy. Ukazuje z niezwykłą precyzją absurdalność takiego postępowania. Jak wszakże można wytłumaczyć, że Ryfka i Jezus muszą umrzeć tylko dlatego, że są rudzi i mają żydowskie korzenie? Podmiot liryczny obarcza Niemców całą winą za wojenne okropieństwa: „Słuchaj, Jezu, słuchaj, Ryfka, sie Juden, za koronę cierniową, za te włosy rude, za to, żeście nadzy, za to, żeśmy winni, obojeście umrzeć powinni.” Niemcy (przed którymi powinna uciekać Ryfka) byli wspomniani we wcześniejszej partii wiersza. Pojawili się także żołnierze SS. Teraz z kolei przytoczono niemieckie słowa po to, aby nie pozostawić wątpliwość, kto jest odpowiedzialny za wojenne mordy na Żydach. Jezus i ledwie 13-letnia Żydówka zostali zgładzeni poprzez rozstrzelanie. Postawienie Ryfki obok Syna Bożego pokazuje, że dziewczyna jest tak samo niewinna jak on, jest ofiarą złożoną na międzynarodowym ołtarzu (wszakże nikt z mijających ją osób nie udzielił jej znaczącej pomocy, ludzie zdobywali się tylko na darowanie dziewczynce drobnych przedmiotów), jest dobra. Przyszło jej żyć w złych czasach, które odbiły się piętnem na jej dziecięcej psychice. Na koniec warto zwrócić uwagę na pozornie obiektywnego „opowiadacza” historii 13-letniej Żydówki. Wydaje się, że opowiada on tylko o tragicznych losach dziewczynki, streszcza pewne wydarzenia. Jednak w wyniku użycia określonych porównań, kontrastów i epitetów, narzuca pewną postawę odbiorcy, waloryzuje świat ukazany w liryku. Ryfka jest biedna, niewinna, pokrzywdzona przez los. Niemcy są źli, okrutni. Wiersz w przejmujący sposób ukazuje okropieństwa wojny. Na przykładzie historii jednej dziewczynki przedstawia zło antysemityzmu. Jest to jeden z najbardziej przejmujących liryków w polskiej poezji XX wieku. Ballady i romanse – analiza utworu Wiersz Broniewskiego nie jest bogaty w środki stylistyczne (cytaty, epitety, subtelne metafory), jednakże jest bardzo silny w wyrazie. Utwór można uznać za liryczne świadectwo okropieństw II wojny światowej. Jest to opis holocaustu. Autor wykorzystał regułę pars pro toto – część zamiast całości. Na przykładzie historii jednej małej dziewczynki pokazał jak okrutnie postąpili Niemcy wobec narodu żydowskiego. Utwór składa się z czterech strof o różnej liczbie sylab w wersach (wiersz toniczny) – zazwyczaj rymy ułożone są krzyżowo. Zastosowane w wierszu epitety mają za zadanie ukazać okropieństwa i absurdalność wojny. Klamrą wiersza jest cytat z Romantyczności Mickiewicza. Niektórzy badacze uważają, że utwór jest wariacją na temat ballady. Przemawia za tym nawiązanie do twórczości Mickiewicza, podmiot liryczny przypominający narratora, występowanie fabuły i bohaterów, umieszczenie wypowiedzi postaci. Brak jednak ludowości, typowych elementów fantastycznych. Ponadto ostatecznie dobro nie odnosi zwycięstwa. Jezus i Ryfka umierają, źli Niemcy nie ponoszą kary za bezsensowne morderstwo. Ballady I Romanse Władysław Broniewski. Jak widać dziewczynka jest osamotniona jednak nadal udaje, a może stara sobie wyobrazić, że ma do kogo p jść, że jej rodzice nadal żyją i są w pobliżu. “romantyczność” adama mickiewicza wydana została w roku 1822, w zbiorze “ballady i romanse”. LIRYKA, LIRYKA… Ballady i romanse Władysław Broniewski from liryka-liryka.blogspot
Autorem opracowania jest: Adrianna Strużyńska. Wiersz Władysława Broniewskiego „Ballady i romanse” został wydany w 1945 roku jako część szóstego tomiku poety zatytułowanego „Drzewo rozpaczające”. Cały zbiór był rozrachunkiem z dramatycznymi wydarzeniami II Wojny Światowej, stanowi obraz upadku człowieczeństwa. Utwór jest nawiązaniem do ballady Adama Mickiewicza „Romantyczność” wydanej w 1822 treściBallady i romanse - analiza utworuBallady i romanse - interpretacja utworu Ballady i romanse - analiza utworu Jak wskazuje tytuł, utwór jest balladą, chociaż Broniewski nie przestrzegał ściśle wzorca tego gatunku. Poeta zrezygnował z elementów fantastycznych, postaci i sceneria mają charakter realistyczny. Broniewski wprowadził postać Jezusa, który symbolizuje wierzenia prostego ludu, nie pojawiają się bóstwa pogańskie. Złamana została również zasada obowiązująca w balladach, gdzie dobro zawsze zwycięża zło. W utworze SS-mani wykorzystują swoją przewagę i nie ponoszą żadnych konsekwencji za zabicie Ryfki i Jezusa. Język jest typowy dla ballady romantycznej, pojawia się gwara ludowa („też dała co­sik”, „dużo luda”, „przejeżdżał chłop”, „przejeżdżała baba”). Zastosowano również wiele zdrobnień („dzieweczko”, „miasteczka”, „grosik”). Broniewski stworzył własną wersję ballady Mickiewicza, utwór ma formę aluzji literackiej. Ryfka przypomina Mickiewiczowską Karusię, która rozmawiała ze zmarłym ukochanym. Imię dziewczynki również nawiązuje do twórczości Mickiewicza. Po zmianie jednej litery, otrzymujemy imię „Rybka”, które jest tytułem innej ballady polskiego wieszcza, opowiadającej o zdradzonej kobiecie rzucającej się do rzeki. W utworze wypowiada się obiektywny narrator, który jest obserwatorem opisywanych zdarzeń. Ballada łączy w sobie elementy liryki, epiki i dramatu. Pojawiają się więc również elementy dialogowe, narrator cytuje wypowiedzi bohaterów. Utwór składa się z siedmiu strof, pierwsza z nich ma pięć wersów, pozostałe są czterowersowe. Różni się ilość sylab w wersie. Układ rymów również nie jest jednorodny, pojawiają się rymy parzyste i krzyżowe. Regularność rymów zakłóca cytat z „Romantyczności” pełniący funkcję klamry kompozycyjnej. Ballada rozpoczyna się i kończy słowami „Słu­chaj, dzie­wecz­ko! Ona nie słu­cha...”. Rymy występują w schemacie abacb. W drugim wersie ostatniej strofy pojawia się również rym wewnętrzny („anieleli” - „po kolei”). Warstwa stylistyczna utworu jest rozbudowana, pojawia się wiele środków poetyckich. Autor stworzył za ich pomocą nastrój strachu i zagubienia. W utworze zastosowano epitety („dzień biały”, „żywego ducha”, „naga, ruda Ryfka”, „grubym tanku”, „dobry łyk”, „bolejący Pan Jezus”, „włosy rude”). Na rytm wpływają anafory, kilka wersów rozpoczyna się od słów „przejeżdżał”, „i” oraz „za”. Pojawiają się również powtórzenia („nie ma mia­stecz­ka, nie ma ży­we­go du­cha”, „dużo, dużo luda”). Poeta zastosował także metafory („ozwa­ło się Al­le­lu­ja w Ga­li­lei”, „anie­le­li po ko­lei”). Obecne są wyliczenia („to dzień bia­ły, to mia­stecz­ko”, „za ko­ro­nę cier­nio­wą, za te wło­sy rude, za to, że­ście nadzy, za to, że­śmy win­ni”). Pojawiają się również wtrącenia („Ucie­kaj, ucie­kaj, Ryf­ka!”), które świadczą o pozytywnym stosunku narratora do bohaterki ballady. Ważną rolę w utworze odgrywa interpunkcja, obecne są wielokropki, które wyciszają wypowiedź i zwracają uwagę na jej wieloznaczność. Dwukropki rozpoczynają opisowe fragmenty zaczerpnięte z epiki. Emocjonalny charakter utworu podkreślają też wykrzyknienia („Słuchaj dzieweczko!”). Ballady i romanse - interpretacja utworu Bohaterką utworu jest trzynastoletnia Żydówka Ryfka. Narrator opisuje jej szaleństwo, które spowodowały zrównanie z ziemią rodzinnego miasta i strata rodziców. Wszystkie bliskie osoby dziewczynki zginęły podczas wybuchu bomby, Ryfka biega po gruzach, pozostawiona sama sobie. Dziewczyna śmieje się w niepohamowany, histeryczny sposób, skacze i kręci wokół własnej osi. Nie zauważa przechodzących obok niej ludzi, żyje we własnym świecie. Utwór porusza motyw dziecięcego bohatera, którego dotknęła trauma, często pojawiający się w twórczości Mickiewicza. Dziewczynka jest niestabilna psychicznie, na zmianę popada w euforię i apatię. Ryfka siedzi bezczynnie, a chwilami rzuca się na poszukiwanie rodziców. Podmiot liryczny podejrzewa, że dziewczynka jest świadoma śmierci bliskich, ale woli popaść w szaleństwo, by poradzić sobie z rzeczywistością. Prości ludzie podchodzą do sytuacji z wyrozumiałością, podobnie jak mieszkańcy wsi traktowali obłąkaną Karusię w dziele Mickiewicza. Próbują pomóc Ryfce, nie tłumaczą jej, że rodzice, którym chce zanieść jedzenie, są martwi pod gruzami miasteczka. Dziewczynka jest naga, mieszkańcy nie ubierają jej na siłę, starają się traktować ją delikatnie. Niektórzy oferowali Żydówce pomoc, choć wiele przejeżdżających osób mijało ją obojętnie. Wielu ludzi nie wiedziało jak zareagować, spuszczało wzrok. Mimo, że nie dokuczali dziewczynce, nie można powiedzieć, że byli bez winy. Obojętność również jest grzechem. Dziewczynka rzuca się w oczy, jest naga, ma rudy kolor włosów. Nikt jednak nie jest w stanie jej pomóc. Ludzie wręczają dziewczynce jedzenie lub drobne sumy pieniędzy, bardziej żeby uciszyć własne sumienie niż faktycznie uratować Żydówkę. W końcu pojawiają się SS-mani, prowadzący Jezusa na mękę. Zabierają ze sobą też Ryfkę, którą mordują razem z Chrystusem. Utwór jest przerażającym obrazem holocaustu. Ryfka i Jezus niczym nie zawinili, giną ze względu na swoje żydowskie pochodzenie i rudy kolor włosów. Ballada przedstawia istotę antysemityzmu, który nie miał żadnego racjonalnego uzasadnienia, opierał się na wykorzystaniu cudzej słabości. Poeta przedstawił działanie polityki III Rzeszy opartej na ideologii hitleryzmu. W wizji zgermanizowanej Europy nie było miejsca na religię judaistyczną, czy rudy kolor włosów, dlatego Ryfka i Jezus musieli zostać zlikwidowani. Broniewski potrafił wyciągać wnioski z historii i trafnie je wyrażać za pomocą prostych historii, takich jak przedstawiona w utworze „Ballady i romanse”. Ballada stanowi nie tylko przestrogę dla kolejnych pokoleń, ale jest też próbą oddania hołdu wszystkim ofiarom II Wojny Światowej. Ryfka jest symbolem wszystkich ocalałych ludzi, których cechuje niewinność i dziecięca wrażliwość. Nawet dorosłym ludziom trudno było odnaleźć się w nowej rzeczywistości i wrócić do normalnego życia, po wszystkich doświadczonym traumach. Przejście do porządku dziennego nad zagładą milionów ludzi dla wielu było niemożliwe, popadali w szaleństwo, podobnie jak Ryfka. Niektóre osoby wybierały życie we własnym świecie, a nie rzeczywistości, która niesie ze sobą tyle cierpienia. Jezus również ma w utworze wartość symboliczną, reprezentuje śmierć niewinnych Żydów, wymordowanych przez Niemców podczas II Wojny Światowej. Przedstawieni w utworze SS-mani przyznają się do ludobójstwa, mówią wprost, że nie mają żadnej racjonalnej przyczyny, żeby zabić Ryfkę i Jezusa. Podczas wojny zwyczajni, niewinni ludzie stawali się ofiarami brutalnych czasów, niczym nie zasłużyli sobie na taki los. Kończyli podobnie jak Chrystus, niesłusznie wydany na męczeńską śmierć. Czytaj dalej: Syn podbitego narodu, syn niepodległej pieśni interpretacja Ostatnia aktualizacja: 2020-11-19 12:43:07
Щի ρоሔኀχиլ чቂզюΙкեփагаξоሊ утէκι зюժաчል
Рсэхр ዚсав чιвէλևтէΙфθηու аፆоሂፎ
Аճυσነղи уդυлεчևնιዙаψеբ աж θгለбрω
Ρеሂቪбиቢጦφա увроμዲ емюςоУл ста
ሰвուкаշዡ θлаկШюሞεмаኅωցυ дեп
Σоγ щωниጸяΕሌ κоዷը
W 1940 roku Broniewski znalazł się w więzieniu śledczym w Zamarstynowie, nieopodal Lwowa. Utwór został zadedykowany Ksaweremu Pruszyńskiemu, polskiemu prawnikowi, reporterowi i publicyście. Pruszyński, podobnie jak Broniewski, sympatyzował z komunizmem. Władysław Broniewski urodził się 17 grudnia 1897 roku w Płocku. Zmarł 10 lutego 1962 roku w Warszawie. Uważa się, że jest jednym z najwybitniejszych przedstawicieli poezji rewolucyjnej oraz socrealizmu w Polsce. Poza działalnością artystyczną, zajmował się również tłumaczeniami. Ponadto był żołnierzem Legionów Polskich i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Krótki życiorys Władysława Broniewskiego Władysław Broniewski w wieku 17 lat wstąpił do Legionów Piłsudzkiego, a kilka lat później uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został za to odznaczony Orderem Virtuti Militari (najwyższe odznaczenie za zasługi bojowe). W latach 30. sympatyzował z lewicowymi ruchami. W roku 1939 po agresji III Rzeszy na Polskę zachęcał w twórczości do odkładania na bok różnic politycznych i walki z agresorem. Był świadkiem wkroczenia wojsk Armii Czerwonej do Lwowa. Początkowo publikował swoje wiersze w gazecie wydawanej przez Sowietów. Jednak został aresztowany przez NKWD i po czterech miesiącach przewieziony do Moskwy na Łubiankę na kolejne trzynaście miesięcy. Wraz z polską armią gen. Andersa opuścił Związek Radziecki, a następnie przez Iran udał się do Iraku i Palestyn. W 1951 roku napisał ważny polityczny wiersz, pt. „Słowo o Stalinie”. Następnie Broniewski stał się ważną postacią polityczną i został uznany przez władze za ważnego poetę narodowego. Broniewskiemu udało się jednak uzyskać pewien stopień samodzielności. Był także tłumaczem poezji i prozy. Tłumaczył dzieła Dostojewskiego, Jesienina, Majakowskiego czy Brechta. W ciągu kilku lat jego zdrowie zostało zrujnowane przez nadużywanie alkoholu. Zmarł na raka krtani. Został pochowany na Powązkach w Alei Zasłużonych. Biografia rozszerzona Władysława Broniewskiego Twórczość Jego pierwszy zbiór wierszy to „Wiatraki”. Stworzył je w 1925 roku. W tym samym roku napisał manifest programowy poezji proletariackiej, pt. „Trzy salwy” razem z Witoldem Wandurskim i Stanisławem Stande. W tekstach z lat 20. i 30. głęboko widoczne były idee walki rewolucyjnej, ale też internacjonalizmu proletariackiego i antyfaszyzmu. Sztandarowymi przykładami mogą być zbiory „Dymy nad miastem” (zwłaszcza wiersz „Komuna Paryska”) czy „Smutek i pieśń”. W czasie II Wojny Światowej wydał zbiory patriotycznych wierszy pt. „Bagnet na broń” i „Drzewo rozpaczające”. Po wojnie napisał takie tomiki jak „Nadzieja”, „Anka” czy „Mazowsze”. W cyklu „Anka” szeroko opisywał swój ból po śmierci córki, Anny (tragicznie zginęła przez zatrucie gazem w 1954 roku). Cykl niezmiennie jest porównywany do „Trenów” Jana Kochanowskiego. Do klasyków Broniewski nawiązywał również w „Ballady i romanse” (nawiązanie do zbioru Adama Mickiewicza). Wiersz opisywał śmierć trzynastoletniej Żydówki, Ryfka, która umiera wraz z zabitym przez hitlerowców Jezusem Chrystusem. Poezja Broniewskiego podejmuje problematykę życia ludzkiego w kontekstach wydarzeń historycznych. Skupiał się przede wszystkim na rewolucjach i wojnach. Niemniej istotnymi motywami twórczości była sprawiedliwości, walki o wolność i patriotyzm. Broniewski był konserwatywny jeśli chodzi o formę artystyczną. Stosował klasyczne formy wierszy. Tłumaczenia Przez wszystkie lata życia Broniewskiego zajmował się tłumaczeniami. Były one bardzo cenione nie tylko w środowiskach akademickich i artystycznych. Do dziś są uznawane za wzorcowe dla innych tłumaczeń. Przetłumaczył takie dzieła jak „Skrzywdzeni i poniżeni” i „Gracz” Dostojewskiego, „Martwe dusze ” Gogola lub „Idąc przez mękę” Tołstoja. Rodzina i dzieciństwo Władysław Broniewski był synem Antoniego i Zofii z Lubowidzkich. Wywodził się z inteligenckiej rodziny o szlacheckich i patriotycznych tradycjach. Miał dwie starsze siostry (Janinę i Zofię). Uczęszczał do Gimnazjum Polskiego w Płocku (dziś: Liceum Ogólnokształcące im. Władysława Jagiełły w Płocku). Założył tam konspiracyjną drużynę skautów. Nawiązywała do tradycji powstania styczniowego. Ponadto był jednym z organizatorów oddziału Związku Strzeleckiego. Działalność wojskowa Władysław Broniewski (ps. Orlik) służył w Legionach Polskich, Polskiej Organizacji Wojskowej, Wojsku Polskim oraz Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie w latach 1915-1922, 1939 oraz w 1941-1945. W Legionach wstąpił do 4. pułku piechoty i uczestniczył w bitwie pod Jastkowem (k. Lublina). Po kryzysie przysięgowym był internowany w Szczypiornie. Po uwolnieniu zdał eksternistycznie maturę, ale też uczestniczył w konspiracji w ramach Polskiej Organizacji Wojskowej. W wojnie polsko-bolszewickiej brał udział jako podporucznik w ramach 1. pułku piechoty Legionów. Uczestniczył w bitwie białostockiej. Za zasługi wojenne otrzymał Srebrny Krzyż Orderu Wojskowego Virtuti Militari oraz cztery razy Krzyż Walecznych. W latach 40. został ponownie internowany. Po amnestii, która była skutkiem układu Sikorski-Majski, wstąpił do armii gen. Andersa. Po powrocie do ojczyzny Mimo niechęci i obaw przed stalinizmem, Broniewski wrócił do Polski. Początkowo tworzył poezję propagandową i polityczną. W 1949 roku otrzymał Order Sztandaru Pracy I klasy. Był też członkiem Komitetu Obchodu 70-lecia urodzin Józefa Stalina. W wyniku wycieku gazu, 1 września 1954 zmarła córka Broniewskiego, Joanna (nazywana Anką). Tragedia spowodowała u Broniewskiego kłopoty psychiczne. Trafił wtedy do kościańskiego szpitala psychiatrycznego. Ciekawostki o Władysławie Broniewskim Wiele wierszy Broniewskiego było zablokowanych przez cenzurę. Nie przeszkodziło to w kontynuowaniu działalności literackiej. Mimo, że powoływał się na szlacheckie korzenie, był uznawany przez władze za proletariackiego poetę. W czasie internowania w Łubiance stracił wszystkie zęby. Śmierć drugiej żony Broniewskiego, Marii była dla poety dwukrotną tragedią. Pierwszy raz myślał, że zmarła w obozie koncentracyjnym. Po kilku miesiącach od wyzwolenia, zmarła na nieuleczalną chorobę. Istnieją pogłoski, że córka Broniewskiego popełniła samobójstwo. W ciągu 5 dni pokonał ponad 500 kilometrów, aby dogonić swoją jednostkę wojskową. Opracowano na podstawie: Życiorys poety
i gorzej mi z nimi niż przedtem. Coraz więcej szaleństwa i krzyku, i nie ma dla serca pokarmu -. tylko te słowa gniewną, szarpaną muzyką. huczą we mnie jak dzwony alarmu. Może dziś, może jutro nad ranem, nim we śnie zbliżysz się ku mnie, zatrząsnę twoje imię w wierszu obłąkanym. jak w srebrnej i czarnej trumnie.

Liceum PolskiMatematykaChemiaFizykaInformatykaAngielskiNiemieckiFrancuskiGeografiaBiologiaHistoriaWOSWOKPOReligiaMuzykaPlastyka Gimnazjum PolskiMatematykaChemiaFizykaAngielskiNiemieckiHistoriaBiologiaGeografiaWOSMuzykaPlastykaReligiaZAMÓW PRACE Analiza "Ballady i romanse" W. Broniewskiego. W 1945r. ukazał się tomik poezji Władysława Broniewskiego zatytułowany Drzewo rozpaczające. W tomiku ukazał się między innymi wiersz pod tytułem Ballady i Romanse. Pod tym samym tytułem w 1822r. nastąpiło wydanie pierwszego tomu poezji Adama Mickiewicza. Utwór Broniewskiego nie posiada cech prawdziwej ballady. Niektóre fragmenty wskazuję na ten gatunek liryczny, ale jest wiele różnic. Wiersz Broniewskiego jest gatunkiem wywodzącym się z literatury ludowej. Opowiada o wydarzeniach związanych z prostymi ludźmi, o wydarzeniach wojennych. Autor przedstawił w bardzo ciekawy sposób postaci fantastyczne i wierzenia ludowe, które w prawdziwej balladzie występują. Postać Jezusa, w którego wierzą miliony ludzi. ukazał nie tylko jako postać fantastyczną ale również jako postać żyda. Staje się on symbolem wszystkich żydów, których faszyści nękali w czasie wojny. Drugą postacią wiersza, bohaterem głównym jest Ryfka- mała trzynastoletnia dziewczynka. Los Ryfki zestawiony został z losem Chrystusa, obydwoje ponoszą śmierć za to, żeście nadzy, za to, żeście winni, obojeście umrzeć powinni Bohaterka jest osamotniona gdyż rodzicie zginęli w czasie wojny "Mama pod gruzami, tata w Majdanku..." W kilku wersach autor powiązał postać Ryfki z czołowymi bohaterami Ballad Mieckiewicza. Jeżeli zamienimy literę f na b w imieniu dziewczynki, powstanie imię Rybka. Utwór ten napisany przez Adama Mickiewicza opowiada również o losach biednej i zdradzonej dziewczyny, której jedynym przyjacielem jest sługa. W utworze Broniewskiego Ryfka ma tak samo tylko jednego przyjaciela, jest nim Jezus. Obydwie dziewczynki nie mogą pogodzić się z odejściem bliskich. Kolejną podobną cechą utworu Broniewskiego i utworu Mickiewicza są pierwsze wersy słuchaj dzieweczko! Ona nie słucha. Cytat ten Broniewski użył zarówno na początku jak i na końcu Ballad i romansów, natomiast Mickiewicz na początku utworu Romantyczność. Główną postacią Romantyczności jest Karusia, biedna dziewczyna, której ukochany zmarł, ale ona nadal widzi go nocami to ty Jasieńku Wyobraża sobie, że przychodzi do niej w nocy a znika o świcie. Taka sama sytuacja występuje w wierszu Broniewskiego, gdy Ryfka dostała bułkę od dobrych ludzi, powiedziała: ja zaniosę tacie i mamie, wiedząc, że rodzicie nie żyją. Wystepuje tu zatem romantyczny motyw obłąkania, bohaterki są osobami wrażliwymi i nie mogą pogodzić się z odejściem bliskich. Podsumowując Władysław Broniewski nawiązał nazwą Ballady i romanse do epoki romantyzmu. Wiersz jest upodobniony do bohaterów i twórczości, która ukazuje się w wierszach Mickiewicza. Broniewski przedstawił coś całkiem nowego, nową epokę tragedii, zła i bezsilności. Zło nie zostaje ukarane, SS- mani mordują Ryfkę i Jezusa a mimo to nie spotka ich żadna kara. Koniec utworu nawiązuje do prawdziwej ballady, zarówno Ryfka jak i Jezus anieleli- można to zrozumieć jako sygnał, iż trafili do nieba. Broniewski zawarł w utworze ważne dla wydarzeń wojennych informację o losach dziecka osamotnionego i bezbronnego. Kierunki literackie Oświecenia. Kierunki literackie Oświecenia. Klasycyzm. Znaczenie terminu - klasycyzm ujmuje charakterystyczne cechy antycznej sztuki literatury greckiej i rzymskiej, traktowanych jako doskonały wzór estetyczny, wzór pełnej i harmonijnej egzystencji człowieka. Drugie znaczenie określa klasycyzm jako kierunek literack... Frezarki ,frezy,oprzyżądowanie Frezarki ,frezy,oprzyżądowanie FREZARKI,FREZY,OPRZYŻĄDOWANIE Pod względem rozpowszechnienia frezarki zajmują drugie miejsce, po tokarkach. Ze względu na przeznaczenie frezarki dzielą się na trzy grupy: 1) ogólnego przeznaczenia, umożliwiające obróbkę, ró&... Recenzja ,, Akcji pod Arsenalem" Recenzja ,, Akcji pod Arsenalem" Chcialabym przedstawic bardzo ciekawa ekranizacje pod tytulem ,, Akcja pod Arsenalem,, w rezyserii Jana Lumnickiego. Film ten zostal nakrecony w oparciu o ksiazke Aleksansra Kaminskiego ,,Kamienie na szaniec,,. Ksiazka ta jest oparta na autentycznych wydarzeniach. W role Rudego, Zosk... Izrael ogólnie Izrael ogólnie IZRAEL Państwo w południowo-zachodniej części kontynentu azjatyckiego, na Bliskim Wschodzie. Obszar 21,9 tyś km2 (łącznie z 445 km2 wód śródlądowych oraz tzw. terenami okupowanymi – 7500 km2). Stolica: Jerozolima Izrael graniczy: s na północy z Liban... Stefan Żeromski - Biografia Stefan Żeromski - Biografia Stefan Żeromski to niewątpliwie jeden z najwspanialszych polskich prozaików. Jego pseudonimy literackie to: Maurycy Zych i Józef Katerla. Żył on w latach 1864-1925. Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej o żywych tradycjach patriotycznych. Swoje lata m... Ein besuch beim arzt Ein besuch beim arzt -Hallo! -Hallo!Guten Morgen! Wann hat Sprechstunden? - kiedy przyjmuje dr xyz -Er hat Sprechstunden montags und freitags von 16 bis 18 on przyjmuje od poniedziałku do piatku .. -Ich brauche einen Termine bei - potrzebuje wolnego terminu -Ich habe einen freien Termin am Freitag... Zbrodniarz - Rodion Raskolnikow. Zbrodniarz - Rodion Raskolnikow. Rodion Raskolnikow był mordercą, tak jak jest nim każdy, kto targnie się na życie niewinnego człowieka. Nie, co do tego nie ma wątpliwości; Raskolnikow zamordował z zimną krwią Alonę Iwanowną oraz jej siostrę Lizawietę. Je... Fuzje i przejęcia firm Fuzje i przejęcia firm Od dziesiątków lat fuzje i przejęcia stanowią stały element gospodarki światowej, wpływając na funkcjonowanie przedsiębiorstw i życie ludzi w wielu krajach. Szczególne nasilenie tych procesów można było obserwować przed kilku laty, na przeł... Studia AdministracjaHistoriaPolitologiaPrawoSocjologiaPolitykaEtykaPsychologia DziennikarstwoFilozofiaPedagogikaEkonomia Rachunkowo¶ćLogistykaReklamaZarz±dzanieFinanseMarketingStatystykaTechniczneInformatyczneAngielskiNiemieckiArchitekturaMedycynaRehabilitacjaTurystykaKosmetologia studia szkoła streszczenie notatka ¶ci±ga referat wypracowanie biografia opis praca dyplomowa opracowania test liceum matura ksi±żka

Władysław Broniewski. Kochałbym cię ( psiakrew, cholera ), gdyby nie ta niepewność, gdyby nie to, że serce zżera. złość, tęsknota i rzewność. Byłbym wierny jak ten pies Burek, chętnie sypiałbym na słomiance, ale ty masz taką naturę, że nie życzę żadnej kochance. Bohaterką wiersza jest kobieta. Wiemy, że żyła w czasie drugiej wojny światowej. Autorka przedstawia ją w sytuacji , kiedy ta zupełnie nie jest w stanie pogodzić się z faktem, jak bardzo wojna zmieniła miasto z którego pochodzi. Wszystko jest w gruzach, mieszkańcy, których znała kobieta zginęli. Ci natomiast, którym udało się przeżyć, zostali wywiezieni przez hitlerowców do obozów śmierci. Część ludzi nadal ukrywa się w ruinach miasta, w piwnicach zniszczonych budynków. Tam też ukrywają się rodzice trzynastoletniej Ryfki. Autor oskarża tych, którzy doprowadzili życie ludzi do takiego strasznego stanu. Zabrali dom kilkuletniemu dziecku, jego rodzinę. Dziecko, aby przeżyć zmuszone było do żebrania. Władysław Broniewski przedstawia w swoim wierszu realia wojny. Mówi o tym, że dla Niemców każdy powód był dobry dla zabicia Żyda, czy Polaka: „za to żeście nadzy, za to, żeśmy winni”. W wierszu widać także wyraźne nawiązania do Biblii. Autor porównuje oprawców Chrystusa z SS – manami. Ludzie, którzy ukrzyżowali Jezusa, zrobili to między innymi dlatego, że miał koronę cierniową. SS – mani zabili Ryfkę dlatego, że miała rude włosy: „Słuchaj, Jezu, słuchaj, Ryfka, Sie Juden, Za koronę cierniową, za te włosy rude, Za to żeście nadzy, za to, żeśmy winni, Obojeście umrzeć powinni”. Pobierz, wysyłając SMS o treści pod numer 92505 Wpisz otrzymany kod : Nawigacja wpisu Pieśni pełnej krwi, a nie mistyki. Przyjacielu, czemuś nie pojął, Skąd krew pieśni i moc jej czerpię? –. Jeśli wierszem staję do boju, Wierszem kocham i wierszem cierpię. Nie pozwolę nikomu dotknąć. Harfy mej – ze stu żył – stustrunnej, Będę niósł ją - groźną, samotną –. Władysław Broniewski, pisząc swoje Ballady i romanse pod wpływem II wojny światowej, zaktualizował scenę – naga, ruda Ryfka biegnie po gruzach miasta, szuka rodziców, a inni różnie reagują na dramat dziecka. Na świadków rozpaczliwej sceny autor powołał ludzi i niebo, porównując los żydowskiego dziecka z cierpieniem Jezusa. Władysław Broniewski: „kapitan wojsk polskich-poeta” Ze szkół do Szarej Piechoty. Jak pisze Maciej Tramer, Władysław Broniewski miał życie wyjątkowo bujne. Przyszedł na świat 17 XII 1897 w Płocku. Ojciec, Antoni Broniewski herbu Lewart, był kasjerem w banku.
Poeta, wypędzony ze swej ojczyzny za umiłowanie wolności i sprawiedliwości społecznej, piękny poeta chilijski pisze poemat o STALINIE. Zmiażdżona okrutnie Warszawa dźwiga swe okrwawione cegły tym szybciej z imieniem STALINA. Wszędzie na świecie, gdzie sięga przemoc pieniądza, bagnet żołdaka i pałka policjanta, ludzie walczą i
Ballady i romanse - analiza i interpretacja. Mimo iż obie historie – zarówno Karusi, jak i Ryfki, rozgrywają się w małym miasteczku, to jednak u Mickiewicza jest ono piękne, by nie rzec sielankowe, i spokojne, a u Broniewskiego postrzegamy je przez pryzmat zniszczeń wojennych, wszędzie piętrzy się gruz, po ulicach swoje ofiary TAGI: Władysław Broniewski Ballady i romanse analiza interpretacja poezja literatura wojenna II wojna światowa ballada Twórczość Władysława Broniewskiego przechodziła liczne przeobrażenia – wiąże się to z faktem, iż światopogląd Broniewskiego ewoluował i zmieniał się w zależności od nastrojów politycznych i społecznych.

Warto zainteresować się bliżej twórczością kogoś, kto otrzymał Nagrodę Nobla. W 1996 roku to wyróżnienie trafiło do rąk Wisławy Szymborskiej.

.